To καταιγιστικό ντοκιμαντέρ των Red Hot Chili Peppers καταλήγει σε υπερβολικό θρήνο

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Υπάρχουν σκηνοθέτες που περιγράφουν καλά το θέμα τους και άλλοι που σε βάζουν μέσα στη στιγμή. Ο Ben Feldman ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και το αποδεικνύει με το The Rise of the Red Hot Chili Peppers: Our Brother, Hillel. Από το πρώτο live όπου ο Anthony Kiedis πιάνει μικρόφωνο σχεδόν τυχαία, νιώθεις ότι κάτι σπουδαίο θα συμβεί.

Ο Flea δεν παίζει μπάσο – το μπάσο μοιάζει να «παραδίδεται» στις ορέξεις του. Και ο ήρωας του ντοκιμαντέρ, ο Hillel Slovak, χτίζει έναν ήχο που δεν μοιάζει ούτε με punk ούτε με funk, αλλά με κάτι πιο ωμό και συναρπαστικό. Δεν σου το λένε, το ακούς, το βλέπεις, το καταλαβαίνεις από την αντίδραση του κοινού που παραληρεί.

Το πιο δυνατό κομμάτι του ντοκιμαντέρ δεν είναι το success story των Red Hot Chilli Peppers, αλλά το πώς τέσσερα παιδιά που δεν «χωρούσαν» πουθενά έφτιαξαν τη δική τους μουσική οικογένεια. Το υλικό που έχει συγκεντρωθεί είναι από μόνο του λόγος να το βάλεις στη bucket list σου. Φωτογραφίες και βίντεο από μια εποχή που η μπάντα δεν ήταν ακόμη "brand", αλλά μια παρέα που δοκιμάζει όρια - μουσικά και προσωπικά.

Οι εικόνες είναι συχνά αστείες, σχεδόν αθώες, και ακριβώς γι’ αυτό γίνονται πιο βαριές όταν ξέρεις πού θα οδηγηθούν τα πράγματα. Είναι ένα ντοκιμαντέρ που καταγράφει όχι μόνο μια μπάντα, αλλά μια ολόκληρη σκηνή που βράζει: punk, hip-hop, glam, όλα να ανακατεύονται στο Λος Άντζελες των αρχών του ’80.

Ο στυλοβάτης Flea

Αν υπάρχει μια φωνή που δίνει αφηγηματικό βάθος, αυτή είναι του Flea, που καλό είναι να ξέρεις ότι σε πολλές περιστάσεις πήρε την μπάντα και την κουβάλησε στην πλάτη του. Δεν μιλά σαν σταρ που αναπολεί, αλλά σαν κάποιος που ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι έζησε. Συγκινείται, σπάει, γελάει — και αυτή η εναλλαγή κρατά το ντοκιμαντέρ ζωντανό. Σε έναν κόσμο όπου οι ροκ ιστορίες συχνά εξωραΐζονται, εδώ υπάρχει κάτι πιο ωμό: η αίσθηση ότι τίποτα δεν ήταν δεδομένο και τίποτα δεν συγχωρέθηκε εύκολα.

Παρότι το όνομά του είναι στον τίτλο, ο Hillel μοιάζει περισσότερο με σκιά που περνά μέσα από τις ιστορίες των άλλων. Μαθαίνεις πόσο σημαντικός ήταν, πόσο ταλαντούχος, πόσο γενναιόδωρος, όχι όμως ποιος ήταν πραγματικά. Υπάρχουν αποσπάσματα από έργα του, μαρτυρίες, ακόμη και τεχνητές «αναπαραστάσεις» της φωνής του, όμως το αποτέλεσμα δεν γεφυρώνει την απόσταση. Είναι ό,τι πιο κοντά γίνεται για να προσεγγίσεις έναν άνθρωπο του οποίου η συμβολή στα πρώτα χρόνια της μπάντας ήταν καθοριστική.

Ενέργεια και ωμές αλήθειες

 Το πρώτο μισό έχει ενέργεια, ρυθμό, ωμές αλήθειες. Και η επιλογή να δοθεί τόσο βάρος στην πτώση του Slovak λειτουργεί διπλά. Από τη μία δίνει συναισθηματικό βάθος, από την άλλη στενεύει το κάδρο και αδικεί ίσως τα υπόλοιπα μέλη και το γκρουπ συνολικά.

Η μπάντα που γεννά έναν νέο ήχο, που παίζει με τρεις διαφορετικές μουσικές ταυτότητες, που φλερτάρει με την επιτυχία από διαφορετικές κατευθύνσεις — όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα. Στο τέλος, η αίσθηση δεν είναι «έμαθα περισσότερα», αλλά «ένιωσα το πένθος αυτών που έμειναν πίσω». Αν περιμένεις μια πλήρη εικόνα για το πώς οι Red Hot Chili Peppers έγιναν αυτό που είναι σήμερα, θα πρέπει να ψάξεις μόνος σου την ιστορία της μπάντας και το πώς ο Frusciante αντικατέστησε το γράμμα και το πνεύμα  Slovak. 

Το The Rise of the Red Hot Chili Peppers: Our Brother, Hillel αξίζει, αλλά όχι για τους λόγους που ίσως περιμένεις. Δεν είναι το «οριστικό» πορτρέτο της μπάντας ούτε του Hillel Slovak. Είναι όμως μια έντονη, συχνά χαοτική ματιά σε μια στιγμή πριν όλα αποκτήσουν νόημα. Αν ψάχνεις την πλήρη ιστορία, ίσως σου δώσει την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό έμεινε απ’ έξω. Αν σε ενδιαφέρει η σπίθα πριν τη φωτιά, δες το οπωσδήποτε.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google